
Cebinizdeki madeni paralardan birini elinize alıp kenarına bakın. Bazıları düzdür, bazılarında ise düzenli çizgiler, oluklar ya da yazılar olur. Bugün bu ayrıntıları çoğunlukla tasarımın bir parçası olarak görüyoruz. Oysa madeni paraların kenarlarını işaretleme fikri, yüzyıllar boyunca devletlerin başını ağrıtan ciddi bir para sorununa karşı geliştirildi.
Bu sorun özellikle altın ve gümüş paraların doğrudan taşıdıkları metal kadar değerli olduğu dönemlerde büyüdü. 17. yüzyıl İngiltere’sinde para sistemini sarsacak boyuta ulaşınca darphaneler, sikkelerin kenarlarını da güvenlik unsuruna dönüştürmeye başladı.

Elle basılan eski sikkelerin biçimleri birbirinin tam aynısı değildi. Kenarlar düzensiz olduğu için bir paradan küçük bir parça kesildiğinde bunu hemen fark etmek zordu. Üstelik eksilen sikke yine aynı nominal değer üzerinden el değiştirebiliyordu.
Sorun zamanla büyüdü. İnsanlar ağırlığı tam olan paraları ellerinde tutuyor, eritiyor ya da değerli metal olarak satıyor; hafiflemiş paraları ise alışverişte kullanıyordu. Böylece dolaşımda giderek daha kötü durumdaki paralar kalıyordu.
Madeni Paraların Kenarlarını Tırtıklı Yapmayı Kim Akıl Etti?
Para kırpmanın önüne geçmek için iyi bir çözüm gerekiyordu. İngiltere’de II. Charles döneminde Darphane, para üretimini makineleştirdi. Fransız mühendis Pierre Blondeau, 1660’ların başında Royal Mint’te yeni makinelerin kurulmasını yönetti. 1662’den itibaren makinelerle basılan paralar daha düzgün biçimlere sahipti. Yeni üretim yöntemi aynı zamanda kenarlara yazı veya düzenli çizgiler eklenmesine imkân verdi.
Büyük sikkelerin bazılarında kenar yazıları kullanıldı. II. Charles dönemindeki crown sikkelerinde görülen “Decus et Tutamen” ifadesi “bir süs ve bir koruma” anlamına geliyordu. İfade oldukça yerindeydi. Kenardaki yazı gerçekten de parayı koruyordu. Birisi kenardan metal keserse yazının bozulması kaçınılmazdı.
Makineyle para basımı 1660’larda başlamış olsa da eski, elle basılmış paralar bir anda ortadan kalkmadı. Onlarca yıl boyunca yeni paralarla birlikte dolaşmayı sürdürdüler. 1690’lara gelindiğinde kırpılmış, aşınmış ve sahte paralar İngiltere’nin para sistemini ciddi biçimde bozmuştu. Isaac Newton tam bu krizin ortasında Darphane’ye geldi.

Newton 1696’da Warden of the Mint, yani Darphane Muhafızı oldu. Aynı yıl İngiltere Büyük Yeniden Para Basımı olarak bilinen kapsamlı bir operasyon başlattı. Darphane eski gümüş paraları dolaşımdan topluyor, eritiyor ve standart ağırlıklara sahip yeni paralar halinde yeniden basıyordu.
Newton operasyonun yürütülmesinde aktif rol aldı. Darphane’nin üretimini denetledi ve üç yıl süren yoğun çalışma sırasında yeni paraların basılmasını hızlandırdı.
Newton daha sonra zamanının önemli bir bölümünü sahte para üreticilerini ve para kırpanları bulmaya ayırdı. Tanıkları sorguladı, muhbirlerden bilgi topladı ve suçluların mahkemeye çıkarılması için kanıt topladı.
Newton’un Darphane’deki çalışmaları bununla da bitmedi. Daha sonra altın ve gümüşün değerleri arasındaki dengesizliği inceleyecek ve 1717’de aldığı bir kararla İngiltere’nin zaman içinde altın standardına yönelmesinde önemli rol oynayacaktı.
Günümüzde Madeni Paraların Kenarları Neden Hâlâ Tırtıklı?
Bugün günlük kullanım için basılan madeni paraların değeri genellikle içerdikleri metalin piyasa değerine bağlı değildir. Dolayısıyla bir paranın kenarından metal kesip biriktirmenin geçmişteki gibi ekonomik bir anlamı kalmadı.
Yine de düz, tırtıklı ve yazılı kenarlar kullanılmaya devam ediyor. Modern darphaneler kenar biçimini paranın tasarımının bir parçası olarak üretir. Farklı kenarlar aynı zamanda birbirine yakın büyüklükteki madeni paraları dokunarak ayırt etmeyi kolaylaştırır.

Türkiye’de de bütün madeni paralar aynı kenara sahip değildir. Darphane verilerine göre 1, 5 ve 10 kuruşun kenarları düzken 25 kuruş tırtıklıdır. 50 kuruş iri tırtıklı bir kenara sahiptir. 1 TL’de ise aralıklı tırtık vardır. Çap, ağırlık, metal bileşimi ve kenar yapısı birlikte her paraya ayırt edici bir özellik kazandırır.
Bir zamanlar birkaç gram gümüşün gizlice kesilmesini ortaya çıkarmak için kullanılan yöntem, yüzyıllar sonra hâlâ cebimizde taşıdığımız paraların üzerinde yaşamaya devam ediyor.
Kaynaklar ve ileri okumalar
- Why Do Some Coins Have Notches (Reeding) On The Edge, While Others Don’t? Yayınlanma tarihi: 8 Temmuz 2o22; Bağlantı: https://www.scienceabc.com/
- Royal Mint Museum – Charles II https://www.royalmintmuseum.org.uk/journal/british-monarchs/charles-ii/
Size Bir Mesajımız Var!
Matematiksel, matematiğe karşı duyulan önyargıyı azaltmak ve ilgiyi arttırmak amacıyla kurulmuş bir platformdur. Sitemizde, öncelikli olarak matematik ile ilgili yazılar yer almaktadır. Ancak bilimin bütünsel yapısı itibari ile diğer bilim dalları ile ilgili konular da ilerleyen yıllarda sitemize dahil edilmiştir. Bu sitenin tek kazancı sizlere göstermek zorunda kaldığımız reklamlardır. Yüksek okunurluk düzeyine sahip bir web sitesi barındırmak ne yazık ki günümüzde oldukça masraflıdır. Bu konuda bizi anlayacağınızı umuyoruz. Ayrıca yazımızı paylaşarak da büyümemize destek olabilirsiniz. Matematik ile kalalım, bilim ile kalalım.
Matematiksel



